Toch even Bellen

Omdat het een noodgeval was mocht ik gister van Tess even bellen met mijn afspraak die ik misgelopen heb. Gelukkig mag ik volgende week voor een herkansing gaan. Maar ik baal nog steeds van gister. Nog erger was ik me ervan bewust hoe suf mijn baan is en hoe graag ik weg wil en hoe erg ik het heb verknoeit bij die man. Dus na deze suffe dag op werk wilde ik iets leuks doen en ging ik, hopende dat hij thuis was, langs bij mijn vriendje. Takkeneind fietsen maar je moet er iets voor over hebben right?! Toen hij open deed leek hij iets minder happy en surprised dan ik had gehoopt. ‘Heeeey schat’, gaf hem een kus en liep naar binnen. Binnen.. waar een onbekende dame op de bank zat. ‘Hallo ik ben Roos, Jer zijn vriendin’. De dame keek van mij naar Jer en weer naar mij en liep zonder wat te zeggen de deur uit. ‘Uuuuh Jer?’ ik kreeg een slecht slecht gevoel. ‘Je had even moeten bellen Roos’. Pardon??? ‘Ik had het je echt willen vertellen’. Okaaay bye bye, jerk!!! Geen uitleg nodig! Ow wacht… BAM… klap op zijn neus. Nu kon ik ook de deur uit.