Over de trein en Roos

Net op tijd in de trein. Wie heeft tegenwoordig nou nog een wekker? Juist daar gebruik je je telefoon voor. Totaal niet bij stil gestaan. Maar Tess is me een beetje extra behulpzaam deze week dus die was mijn wekker this morning. Oeh met de krant kan ik me wel even een half uurtje vermaken. Zo te zien ben ik de enige die dat ding leest want ook hier is iedereen bezig met zijn telefoon. De trein komt tot stilstand te staan en er wordt omgeroepen dat we even een paar minuten wachten tot er een trein gepasseerd is. Moet dit? Op mijn polshorloge zie ik dat mijn afspraak over net iets meer dan 20 minuten is en het is nog 10 minuten met de trein. Na 5 minuten stilstaan raak ik een beetje in paniek. Welke idioot neemt dan ook geen telefoon mee voor zo’n gesprek!! Ik scheld mezelf uit voor suftrut en mijn overbuurman kijkt me aan alsof ik niet helemaal lekker ben. Ik heb het telefoonnummer van die man van het interview ook niet hij zit nu op mij te wachten in een lunchroom. 5 minuten voor mijn gesprek begint de trein weer te rijden. Ik leen een telefoon van iemand om te kijken of ik het nummer kan achterhalen maar helaas.

10 min na de officiële tijd van de afspraak ben ik op het perron en begin ik als een gek te rennen naar de locatie waar ik moet zijn. Daar aangekomen zie ik er waarschijnlijk uit alsof ik net een halve marathon heb gelopen. Daar gaat mijn nette sollicitatie look. Ik kijk rond maar zie niemand die mijn afspraak zou kunnen zijn. ‘Roos?’ Ik draai me om en daar staat iemand van de bediening met een briefje.. ow noooo. ‘Sorry maar ik geloof dat je afspraak een beetje haast had’.

Op het briefje stond, ‘Roos, ivm jouw afwezigheid op de afgesproken tijd en ik je niet kon bereiken ben ik verder gegaan naar mijn volgende afspraak’. Geen, ik bel nog of bel jij mij. Shit shit shit.